Gözlerini Oğluna Veren Fedakâr Annenin Son Mektubu



Annemin sadece bir gözü vardı. Öteki gözü çukurdu, yani yeri boştu.
Ondan nefret ediyordum. Çünkü bu durum beni arkadaşlarımın arasında utandırıyordu.

Babam, ben daha küçükken bir kazada öldüğünden, ailemizi geçindirmek de anneme kalmıştı. Bunun için okulda aşçılık yapıyordu.

Her gün aynı okula gittiğimiz halde annemin yanında hiç durmazdım. Okulda da hiç kimse onun benim annem olduğunu bilmezdi.

İlkokul da iken bir gün annem bana “merhaba” demeye gelmişti. Sınıfın kapısının önünde onu görünce şok olmuşum, sanki yerin dibine geçmiştim. Bunu bana nasıl yapabilirdi.?
Onu görmezden geldim, ona nefretle bakarak oradan kaçtım. Ama arkadaşlarım mutfakta yemek yapan tek gözü kör kadının benim annem olduğunu herkes öğrenmişti.


Ertesi gün sınıfta bir arkadaşım bana, “..Senin annenin sadece bir gözü var. Diğeri ne biçim.!” Dedi. Diğerleri de gülüşüyorlardı.
O anda yerin dibine girmek ve de annemin ortadan kaybolmasını istedim.


Bu yüzden, o gün onunla karşılaşınca dedim ki:
-“Beni gülünç duruma düşüreceğine, ölsen daha iyi!..”
Annem karşılık vermedi. Sadece, tek gözüyle bana biraz baktı ve uzaklaştı gitti…


Dediklerim hakkında bir saniye bile düşünmemiştim, çünkü çok kızmıştım. Onun duyguları beni hiç ilgilendirmiyordu. Onu evde istemiyordum ama ev onun üzerineydi.
Çok çalıştım, kendime yeter oldum, sonunda Singapur’a okumaya gittim.

Bir süre sonra da evlendim. Birikimime borç ekleyerek kendime bir ev aldım.

Daha sonra çocuklarım oldu ve hayatımdan memnundum. Annemi unutmuştum..
Bir gün annem bizi ziyarete gelmişti. Öyle ya, kaç yıldır beni görmemişti. Ama çocuklarım annemi görünce yaşadıklarım beynime kan fışkırmasına neden olmuştu.
Yazının devamını okumak için gçrsele t.klayarak ilerleyiniz.